Technologia naprawy szyb


MOTO-TECHNIKA

Szyby czołowe ulegają uszkodzeniom na skutek różnych czynników. Pęknięcie szyby może spowodować np. kamyk wylatujący z dużą prędkością spod kół poprzedzającego bądź mijanego samochodu. W praktyce spotkałem się również z przypadkiem uszkodzenia szyby przedniej śrutem z wiatrówki, śrubokrętem lub innym narzędziem podczas próby włamania do auta przez szybę czołową oraz wybuchem gazowej zapalniczki w upalny dzień zostawionej na podszybiu auta. Niejako wybrzeżową specjalnością w tym względzie są uszkodzenia szyb (także szyberdachów) od uderzeń kamyków opuszczanych w locie przez… mewy. Pytanie, po co taki „ładunek” tym ptakom to kwestia do rozstrzygnięcia przez ornitologów.

Zaobserwowałem również przypadki pękania szyb wzdłuż głębszych rys powstałych na skutek skrobania szyby ze szronu w pobliżu jej krawędzi, wskutek nadmuchiwania szyby zbyt gorącym powietrzem z nagrzewnicy w przypadku silnego zalodzenia i niskich temperatur (szczególnie, jeśli w obszarze nadmuchu znajduje się mikrouszkodzenie o postaci opisanej poniżej).

Pękanie szyby może wywołać również nieprawidłowo wykonana naprawa blacharska, np. po wypadku. Zły profil otworu szyby przedniej, niezgodny z kształtem szyby może powodować pękanie szyby wklejanej do nadwozia wskutek zbyt cienkiej warstwy kleju łączącego szybę z blachą w miejscu nieprawidłowego kształtu otworu i naprężeń wynikających z ruchu pojazdu.

Uszkodzenie lakieru w obrębie otworu np. podczas wymiany szyby i nie zabezpieczenie miejsca uszkodzenia farbą podkładową skutkuje po pewnym czasie powstawaniem ognisk korozji, która jest w stanie „złamać”, czyli spowodować pęknięcie szyby w miejscu pęcherza korozji. Podobne efekty wywołują, niestety, remonty blacharskie, które mimo coraz doskonalszych technik napraw i lakierowania nie są w stanie przywrócić pierwotnych właściwości blach nadwoziowych.

Starsze szyby (szczególnie te montowane techniką wklejania do nadwozi i w związku z tym przenoszące spore naprężenia eksploatacyjne) czasami pękają na skutek delaminacji, czyli rozwarstwienia folii wzdłuż krawędzi szyby, która osłabia konstrukcję warstwową szyby.

Istnieje oczywiście wiele innych powodów uszkodzeń szyb czołowych, jak wypadki samochodowe, czy spadające dachówki jednakże nie piszę o nich szerzej bowiem w takich sytuacjach zwykle dochodzi do konieczności całkowitej wymiany szyby. Niewielkie uszkodzenia szyb laminowanych są natomiast naprawiane przy użyciu kilku sprawdzonych technologii.

 

RODZAJE USZKODZEŃ

W praktyce spotyka się różne postaci uszkodzeń szyb warstwowych. Zależą one m.in. od przyczyny ich powstania. Uszkodzenia punktowe wierzchniej warstwy szyby (tzw. oczka) można podzielić na:

  • „bycze oko” (z ang. bull`s eye) – zwykle kółka o regularnym kształcie i średnicy od 5 do 15 mm;
  • „gwiazdka” (z ang. star break) – o mikropęknięciach w postaci promyczków rozchodzących się od miejsca uderzenia na długości najczęściej do ok. 10 mm;
  • „pół byczego oka” (z ang. partial bull`s eye);
  • „kombinowane” lub złożone (z ang. combination break) będące połączeniem postaci uszkodzeń wymienionych powyżej.

Niejednokrotnie dochodzi do uszkodzeń górnej warstwy szyby w postaci wzdłużnych pęknięć o różnej długości. Powstaje wówczas powietrzna szczelina często zakończona pęknięciem zamkniętym o długości kilku mm (niewyczuwalnym podczas kontroli narzędziem o ostrym końcu, np. żyletką). W takim przypadku rozróżniamy:

  • pęknięcia od krawędzi szyby;
  • pęknięcia leżące w obszarze szyby nie dochodzące do krawędzi.

 

Pęknięcia szczelinowe mogą mieć także postać uszkodzeń kombinowanych, tzn. połączonych uszkodzeń typu „bycze oko” i „gwiazdka” leżących na linii pęknięcia i szczeliny powietrznej. W obszarze szyby powstają one najczęściej na skutek zaniechania naprawy „oczka” bądź natychmiast np. po silnym uderzeniu kamienia. Pęknięcia bez śladu uderzenia, które można nazwać ogólnie naprężeniowymi z reguły występują od krawędzi szyby.

 

USZKODZENIA NIETYPOWE

W praktyce spotyka się również uszkodzenia, które można nazwać nietypowymi. Do nich należą np. pęknięcia wzdłużne wewnętrznej warstwy szyby. Z obserwacji wynika, że powstają one najczęściej na skutek występowania miejscowej korozji podszybia. Zdarzają się także wskutek uderzenia w wewnętrzne lusterko zamocowane na szybie, bądź w wyniku przyklejania tegoż lusterka do szyby przy użyciu nieodpowiedniego kleju (najczęściej cyjanoakrylu, np. super-glue lub popularnej „kropelki”).

 

METODY NAPRAWY

W przypadku uszkodzeń zwanych popularnie „oczkami” technologia naprawy polega , najogólniej rzecz ujmując, na usunięciu powietrza z mikropęknięcia, wprowadzeniu tzw. żywicy penetrującej, utwardzeniu wstrzykniętej żywicy przy pomocy promieni ultrafioletowych oraz wypełnieniu ubytku szkła w miejscu uderzenia kamienia gęstą żywicą wypełniającą.

Zadanie to realizuje się za pomocą zestawu urządzeń, w skład którego wchodzi m.in. pompka (ang. injector) umożliwiająca wytworzenie podciśnienia w celu usunięcia powietrza oraz ciśnienia w celu wprowadzenia żywicy. W zależności od budowy tego podstawowego elementu zestawu naprawczego metodę można określić jako „ręczną”, w której podciśnienie i ciśnienie realizuje się poprzez ręczne podciąganie i zwalnianie tłoka oraz „elektryczną”, w której te zadania realizuje pompka zasilana elektrycznie.

Efekt finalny w postaci naprawy szyby w obu metodach powinien być taki sam, choć przebieg naprawy różni się od siebie. Cykl naprawy metodą „ręczną” składa się z kilku etapów.

 

SUSZENIE „OCZKA”

Polega na ogrzaniu miejsca uszkodzenia w celu odparowania wilgoci (szczególnie istotne po opadach deszczu). Suszenie wykonuje się za pomocą suszarki ręcznej, opalarki z regulacją temperatury bądź przez podgrzanie od wewnątrz warstwy szyby w miejscu uszkodzenia płomieniem zapalarki gazowej. W tym czasie pompka ustawiona na uszkodzeniu znajduje się w cyklu zasysania (podciśnienia). Po wystygnięciu i wyrównaniu temperatury następuje kolejny etap naprawy.